Wincenty Piłsudski – ojciec Józefa – był ojcem chrzestnym Zygmunta. 

• nabywał polskie książki i rozpowszechniał je początkowo w Petersburgu (głównie wśród polskich żołnierzy) a potem w Wilnie i okolicach, głównie pośród pracowników handlowych, rzemieślników i służby domowej a z czasem także pośród ludności wiejskiej; założył polską tajną bibliotekę; 

• założył Wydawnictwo Ludowe Zygmunta Nagrodzkiego – wydawał kalendarze dla wsi oraz popularne, tanie książeczki z utworami Mickiewicza, Orzeszkowej, Prusa i Syrokomli;

• został radnym miasta Wilna.

• po wejściu Niemców Nagrodzki kierował regularną nauką dla młodzieży i robotników analfabetów w Klubie Rzemieślniczym; 

• wszedł do zarządu Komitetu Edukacyjnego, kierującego wszystkimi instytucjami i stowarzyszeniami pedagogiczno-naukowymi na wileńszyźnie

 

• po wkroczeniu Armii Czerwonej do Wilna w 1919 r., Nagrodzki przedostał się do Warszawy i zatrzymał u Jana Piłsudskiego, brata marszałka. Został wezwany do Belwederu, gdzie odbył rozmowę z Józefem Piłsudskim po czym został nieoficjalnym łącznikiem między Naczelnym Dowództwem a społeczeństwem Wilna; był jedną z trzech osób cywilnych, które - decyzją marszałka - towarzyszyły oddziałom wojskowym w pochodzie na to miasto w celu odbicia go z rąk bolszewików;

• po zajęciu Wilna był jednym z przywódców lokalnego Stronnictwa Demokratycznego, przez pewien czas wydawcą ich dziennika „Nasz Kraj”; 

 • z inicjatywy Nagrodzkiego z wieży katedralnej w Wilnie rozbrzmiewała „Rota”, początkowo z własnych środków opłacał on trębaczy, którzy grali co dzień jedną zwrotkę „Roty” we wszystkich czterech oknach wieży, na cztery strony świata:

Tak nam dopomóż Bóg!” 

• wszedł w skład Komitetu Wskrzeszenia Uniwersytetu Wileńskiego (od 1919 r.)

• został jednym z założycieli dziennika „Kurier Wileński”, który zaczął się ukazywać w r. 1924. 

• był jednym z najaktywniejszych działaczy działaczy Oddziału Wileńskiego Polskiego Towarzystwa Opieki nad Grobami Bohaterów. 

 • wznowił swoje Wydawnictwo Ludowe Zygmunta Nagrodzkiego

 • był wiceprzewodniczącym „Komitetu ku uczczeniu pamięci straconych w Dyneburgu” dzięki staraniom którego powstał pomnik – tablica Wilnian - Polaków rozstrzelanych przez bolszewików w Dyneburgu;

• staraniem i kosztem Nagrodzkiego i jego żony na nagrobku polskiego poety i tłumacza Ludwika Kondratowicza (Władysława Syrokomli) zamieszczono lirę marmurową podczas odnawianiu pomnika.  

 • był członkiem zarządu utworzonego pod koniec grudnia 1920 r. Związku Bezpieczeństwa Kraju

 • w 1921 r. został wybrany do sejmu Litwy Środkowej 

• w latach 1922–1927 był radnym miejskim Wilna

• został członkiem zarządu utworzonego w czerwcu 1924 r. Towarzystwa Przyjaciół Biblioteki Uniwersytetu Stefana Batorego 

• był współzałożycielem Spółdzielczego Banku Rzemieślniczego, jednym z organizatorów i długoletnim członkiem Rady Nadzorczej Wileńskiego Towarzystwa Bazaru Przemysłu Ludowego, członkiem zarządu Towarzystwa „Kredyt Bezprocentowy";

• po 1926 r. powrócił do szerzenia wiedzy rolniczej i popularyzacji literatury polskiej wśród ludności wiejskiej; w grudniu 1928 r. został członkiem zarządu Towarzystwa „Kultura”, które również stawiało sobie podobne cele; 

Działalność Zygmunta Nagrodzkiego została doceniona przez społeczeństwo i władze. Był on odznaczony m. in.:

„Kilka nieuporządkowanych wspomnień z lat przeszłych” (Wilno, 1928)

 

W ostatnich latach życia, Zygmunt Nagrodzki podupadł na zdrowiu. Miało to na pewno związek z pogarszającym się stanem jego przedsiębiorstwa handlowego (prowadził skład maszyn i narzędzi rolniczych oraz nasion w Wilnie). W końcu w roku 1935 Nagrodzki był zmuszony ogłosić upadłość. Aby spłacić ogromny dług sprzedał letnisko Wiry nad Wilią oraz dwa domki na Antokolu i w ten sposób stracił dorobek całego życia. 

Jak pisze Leokadia Aszkiełowicz, kustosz Muzeum Adama Mickiewicza w Wilnie: Zygmunt Nagrodzki "przez dłuższy czas ciężko chorował. Zmarł nagle 25 marca 1937 r. w Wilnie po przeczytaniu w gazecie, że na stare lata został nędzarzem".

Nagrobek Zygmunta Nagrodzkiego i jego rodziny został odnowiony w 2015 roku dzięki inicjatywie i środkom zebranym przez znaną wileńską przewodniczkę, Grażynę Hajdukiewicz.